Als de dagjesmensen vertrekken, begint er een andere stad. En om zes uur ’s ochtends is er zelfs nog ruimte voor een hardlooprondje.
We kwamen tijdens onze roadtrip naar Sardinië met de kinderen naar Venetië. Eén nacht blijven slapen gaf ons de avond, een vroege ochtend en genoeg tijd om te merken dat niet iedereen hier hetzelfde hoeft te doen.
Met de kinderen in Venetië · onze eigen foto.
Een stad om in te blijven slapen
Aankomen wanneer de dagjesmensen vertrekken
Vanuit Berchtesgaden reden we in de middag opnieuw door Oostenrijk en vervolgens naar Venetië. Nog steeds helemaal elektrisch.
In de avond aankomen bleek een goed idee. Zodra de dagjesmensen vertrekken, verandert de stad. De drukte neemt af. Bewoners en mensen die blijven slapen nemen het over. Het voelt bijna alsof je een andere stad binnenloopt.
Er is genoeg geschreven over de overbelasting van Venetië. In ons bericht spraken we onze steun uit voor maatregelen waarmee de stad haar bijzondere karakter probeert te behouden. De bezoekersbijdrage en de voorwaarden kunnen veranderen; controleer daarvoor de actuele gemeentelijke informatie.
Ons advies blijft vooral: slaap hier minstens één nacht. Venetië na zonsondergang heeft iets wat je mist wanneer je aan het einde van de middag weer vertrekt.
Massatoerisme en Venetië zijn moeilijk van elkaar los te maken. Bij de Rialtobrug zie je dat meteen. De oudste en bekendste brug over het Canal Grande is voor bijna iedere bezoeker een verplichte stop.
Honderden mensen stonden boven op de brug, allemaal op zoek naar de perfecte foto vanaf de Rialtobrug. Bijna niemand leek nog naar de brug zelf te kijken. Daar moesten we toch een beetje om lachen.
Jaïra had een ander plan. Terwijl om haar heen de camera’s draaiden, ging ze rustig met haar voeten in het water zitten. Kijken naar de gondels. Gewoon Venetië even binnen laten komen.
Niet iedere mooie reisherinnering ontstaat op het beste uitzichtpunt. Soms moet je alleen lang genoeg blijven zitten om te merken waar je bent.
Meer zien is niet altijd het doel. Beter kijken soms wel.
Piazza San Marco zien zonder de drukte? Zet je wekker.
Om zes uur ’s ochtends trok ik mijn hardloopschoenen aan. De rest van het gezin sliep verstandig verder. Vanuit Cannaregio liep ik langs de rustige noordelijke waterkant, met de lagune naast me, richting Ospedale SS. Giovanni e Paolo.
Bijna lege straten. Vogels, water en één nogal zelfverzekerde rat. Ook die hoort kennelijk bij een vroege kennismaking met de stad.
Daarna verder naar het groen van de Giardini della Biennale. Hier werd Venetië langzaam wakker. Geen stroom toeristen, wel bewoners met hun hond, een groet over straat en een gewone ochtend in een nogal ongewone stad.
Het herinnert je eraan dat Venetië geen openluchtmuseum is. Er wonen gewoon mensen.
Vanaf het park volgde ik het water naar Piazza San Marco. Een van de beroemdste pleinen ter wereld, bijna leeg. Een paar mensen, zacht ochtendlicht en een stad die rustig op gang kwam.
Terug ging het door het centrum, over de Rialtobrug en weer naar Cannaregio. Net geen elf kilometer. Heel veel bruggen. En een Venetië dat een groot deel van de bezoekers mist, omdat ze dan nog slapen.
Soms hoef je alleen eerder op te staan om een stad op een andere manier te leren kennen.
De basiliek van San Marco tijdens ons bezoek · eigen foto.
Rugzakken, ijsjes en een nieuwe fotograaf
Hun reis. Hun rugzak.
Waar deze kleine wereldreizigers ook komen, ze dragen hun eigen rugzak. Niet zeuren, niet na vijf minuten aan papa of mama geven. Hun reis. Hun bagage.
Onderweg met onze eigen bagage.Hun reis. Hun rugzak.
Eindelijk een voordeel van groter wordende kinderen
Een onverwacht voordeel van kinderen die opgroeien: ze worden behoorlijk goede fotografen.
Verder wordt het lijstje voordelen korter. Ze worden slimmer, blijven langer wakker en eten je op de een of andere manier de oren van het hoofd. Maar we zouden ze voor niets willen ruilen.
Zonder gekheid: hier draait het om. Mijn mooie vrouw naast me, twee geweldige dochters en samen de wereld in. Italië voelt inmiddels vertrouwd. We kwamen er al zo vaak dat het soms bijna niet meer als reizen voelt. Misschien is dat juist de bedoeling.
Je hoeft niet altijd een nieuwe plek te ontdekken. Soms ontdek je opnieuw de mensen met wie je er bent.
Onze roadtrip ging hierna verder naar Livorno, voor de veerboot naar Sardinië. Een volgend eiland, een volgend hoofdstuk en hopelijk weer herinneringen waar we thuis nog lang over zouden praten.
De pin bij Cannaregio markeert de wijk waar we sliepen.
Onze eigen overnachting
Een nacht in Cannaregio
Hotel Ariel Silva
25–26 juli 2026 · één nacht
€173,39 voor onze boeking
We sliepen in Hotel Ariel Silva in Cannaregio. Het adres is Calle della Masena 1391/A, bij Calle San Leonardo. Voor ons betekende hier overnachten vooral dat we de stad ook buiten de drukste uren konden beleven: aankomen in de avond en vroeg alweer op pad kunnen.
De officiële website beschrijft kamers in het hotel en in een afzonderlijk gebouw. Kijk bij het boeken dus goed naar de accommodatie die je kiest. Het bedrag hierboven hoort bij onze eigen boeking in juli 2026.
Blijf een nacht. Het verschil tussen de drukke middag en de rustigere avond was voor ons een belangrijk deel van de ervaring. Je hoeft niet iedere minuut met een bezienswaardigheid te vullen.
Neem de bruggen mee in je tempo. Door het historische centrum verplaats je je vooral lopend of over het water. De vaporetto is het openbaar vervoer over de kanalen. Bekijk lijnen en kaartjes rechtstreeks bij Venezia Unica; een gondeltocht is iets anders dan een rit met de waterbus.
Controleer de bezoekersbijdrage voor je reisdata. De regels, aangewezen dagen en uitzonderingen worden door de gemeente vastgesteld. Wij beschrijven hier ons bezoek van juli 2026; ga voor een nieuwe reis uit van de actuele gemeentelijke informatie.
Via Livorno namen we de veerboot naar Sardinië. Daar wachtte de familie in Berchidda. Venetië was dus een stedentrip én een onderdeel van onze grotere roadtrip.
