🏴 Schotland · Met opa en oma · Zelf gereisd
Drie generaties. Eén Schotland.
Met mijn ouders en onze dochters op pad. Een langgekoesterde wens, een huurauto en kastelen die voor iedereen iets anders betekenen.
Van ‘ooit’ naar eindelijk
De dag nadat we terugkwamen van Sardinië pakten we alweer onze koffers. Blijkbaar is uitrusten overschat. Maar deze reis was een bijzondere: Schotland met mijn ouders.
Ze wilden er al jaren naartoe. Zelf in een huurauto links rijden? Absoluut niet. Met een georganiseerde busreis mee? Ook absoluut niet. Dus bood ik aan om ze mee te nemen.
Er was één voorwaarde. Van mijn ouders, welteverstaan: mijn dochters moesten ook mee. Vijf mensen passen tenslotte prima in één auto, toch? En zo waren we ineens met drie generaties onderweg naar Edinburgh.
Mijn rol voor de komende dagen? Chauffeur, reisleider, koffersjouwer en heel discreet ook een beetje mantelzorger. Al had oma haar eigen taak als reiskussen blijkbaar al opgepakt voordat we geland waren.
Van plek naar verhaal
Onze plekken op de kaart
Klik op een plek en lees ons verhaal. De kaart toont onze bevestigde bezochte plekken; de verbindingslijn is schematisch en geen precieze rijroute.
Eén kasteel, drie generaties en een Highland-koe
Onze eerste echte stop: Edinburgh Castle. Mijn ouders wilden dit al jaren zien. De meiden vonden het blijkbaar vooral een uitstekende plek om een Highland-koe te adopteren. Iedereen beleeft de Schotse geschiedenis op zijn eigen manier.
Hoog boven Edinburgh, op Castle Rock, staat een vesting met eeuwen aan koningen, koninginnen, veldslagen en belegeringen achter zich. Toch vond het belangrijkste moment voor mij niet binnen in het kasteel plaats.
Het was hier, buiten. Mijn ouders tussen hun kleindochters. Eindelijk in Schotland.
We zeggen zo vaak: ooit gaan we. Maar ‘ooit’ verschijnt niet vanzelf in je agenda. Soms boek je gewoon de tickets, huur je de auto en maak je van ooit vandaag. Drie generaties, één kasteel en één kennelijk onmisbare Highland-koe. Geen slecht begin.
Jaïra had de belangrijkste stop al geregeld
Toen Jaïra hoorde dat we teruggingen naar Schotland, had ze één harde eis: we moesten weer kottu eten bij Kochchi in Edinburgh. Ze kende dit Sri Lankaanse streetfoodplekje nog van onze vorige reis en was het niet vergeten.
Edinburgh Castle en de Royal Mile waren natuurlijk ook belangrijk. Maar deze stop stond al bovenaan haar lijst. Kottu is haar favoriete Sri Lankaanse gerecht: fijngehakte roti die met groenten, specerijen en vaak vlees of ei wordt geroerbakt. Het maakt flink lawaai in de pan en zit vol smaak.
Dit keer kon ze het eindelijk aan opa en oma laten proeven. En ze vonden het heerlijk. Zelfs opa, die normaal vrij stevig vasthoudt aan ‘wat ik niet ken, eet ik niet’, moest toegeven dat kottu toch wel erg lekker was.
Favoriete gerecht gegeten. Grootouders overtuigd. Haar dag kon niet meer stuk.
Wachten op Charles
Het Schotse vakantiehuis van de koninklijke familie is open voor bezoekers. Behalve wanneer de koninklijke familie er zelf op vakantie is. Dat maakt het plannen toch net iets ingewikkelder.
Op reis met drie generaties konden we Balmoral eigenlijk niet overslaan. Een uitnodiging hadden we niet, maar wel kaartjes. Daarmee kwamen we in ieder geval door de poort.
We namen plaats op een bankje en wachtten. Charles kwam niet naar buiten. Misschien was hij niet thuis. Of hij zag ons reisgezelschap aankomen en nam een verstandige beslissing.
Prins Albert kocht Balmoral in 1852 voor koningin Victoria. Het huidige kasteel werd in 1856 voltooid. Anders dan veel koninklijke residenties is Balmoral privébezit van de monarch. Het landgoed is zo groot dat verstoppen achter in de tuin hier echt een optie is. Elizabeth II bracht er veel zomers door en overleed hier in 2022.
Verwacht geen middag dwalen door koninklijke slaapkamers, kerkers en ridderzalen. De gewone toegang draait om het terrein, de tuinen en de tentoonstelling in de Ballroom. Rondleidingen door het interieur zijn beperkt en worden apart aangeboden.
In mijn oorspronkelijke bericht noteerde ik ook de audiotour in de Balmoral-app en parkeren bij Crathie. Openingstijden, toegang en parkeertarieven kunnen veranderen: controleer die voor je bezoek bij Balmoral zelf. Het blijft tenslotte een huis dat nog gebruikt wordt.
Kom voor de geschiedenis, de tuinen en die prachtige Highland-omgeving. En wees eerlijk: zou jij netjes op het bankje wachten, of toch even aanbellen?
Een kasteel waarvoor je de trappen over hebt
Sommige kastelen zijn mooi. Dunnottar is iets anders. Op een rots, met de Noordzee aan drie kanten, lijkt het alsof Schotland het daar heeft neergezet om alle andere kastelen een beetje onzeker te maken.
De plek speelde eeuwenlang een rol in de Schotse geschiedenis. William Wallace viel hier een Engels garnizoen aan, Mary, Queen of Scots kwam er en in de zeventiende eeuw werden hier de Schotse kroonjuwelen beschermd tegen het leger van Oliver Cromwell.
Er komen is al een ervaring. Eerst naar beneden. Dan weer omhoog. En op de een of andere manier zijn er altijd meer treden dan je vooraf dacht.
De meiden vonden het een avontuur. Opa’s eerlijke recensie van de trap bewaarde ik voor de laatste foto van het Instagrambericht. Het uitzicht had ondertussen een bijzonder overtuigend argument voor elke afzonderlijke trede.
En achter zo’n moeiteloos ogende foto schuilt dan nog een vader in een anatomisch twijfelachtige houding. ‘Wacht. Nee, ga even terug. En kijk nu natuurlijk.’ Zij brengt de looks. Ik de slechte knieën en 47 bijna dezelfde foto’s. Een uitstekende samenwerking.
Ons oorspronkelijke reisbericht ↗
Ook Inverness op onze route
Inverness Castle staat ook in ons reisarchief van deze reis. Een volgende Schotse plek op de kaart, naast de kastelen waar we hierboven uitgebreider over vertellen.
Nog meer Schotland
Dit was de reis met mijn ouders. Onze eerdere roadtrip is een afzonderlijk verhaal, met een andere route en eigen hotelervaringen.
Bekijk onze eerdere Schotland-roadtrip →